Aktualności

kasa

Pozwolenie na budowę domu niewymagane. Za uchwaleniem 305 posłów.

Nowelizacja prawa budowlanego znosi warunek otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę lub przebudowę domu jednorodzinnego. Co jeszcze zmienia nowelizacja prawa budowlanego?

więcej

Katalog

Fundusz alimentacyjny

 

Do świadczeń z funduszu alimentacyjnego ma prawo osoba, która uprawniona jest do alimentów od rodzica na podstawie orzeczenia wydanego przez sąd. Osobie przysługują świadczenia, jeśli:

  • nie ukończyła 18 roku życia,
  • uczy się w szkole lub w szkole wyższej do ukończenia 25 lat,
  • ma orzeczenie o niepełnosprawności w znacznym stopniu (bez ograniczenia wiekowego).

fundusz

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie są wyższe niż 500 zł miesięcznie. Przyznanie prawa do opłat z funduszu alimentacyjnego uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego. Zobowiązania te przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł.
Dochód ten w przeliczeniu na osobę wylicza się przez dochody odpowiednio następujących członków rodziny:

  • rodziców osoby uprawnionej,
  • małżonka rodzica osoby uprawnionej,
  • osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko,
  • pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia,
  • dziecko legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

W momencie ustalania uprawnień do świadczeń pod uwagę bierze się dochody w roku kalendarzowym, który poprzedza okres świadczeniowy oraz zmiany w sytuacji dochodowej stanowiące utratę lub uzyskanie dochodu. W przypadku utraty dochodu przez członka rodziny ustalając dochód nie uwzględnia się kwoty dochodu, który następnie został utracony.alimenty

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie przysługują, jeżeli osoba uprawniona:

  1. została umieszczona w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w rodzinie zastępczej;
  2. zawarła związek małżeński.

Do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy dołączyć w szczególności:

  • uwierzytelnioną kopię dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby ubiegającej się o świadczenie z funduszu alimentacyjnego;
  • zaświadczenia wydane przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego lub oświadczenia o dochodzie podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy;
  • oświadczenia o dochodzie członków rodziny rozliczających się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy;
  •  zaświadczenia lub oświadczenia dokumentujące wysokość innych dochodów członków rodziny uzyskanych w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy (alimenty, stypendia socjalne, dochód z gospodarstwa rolnego), w szczególności zaświadczenie komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne na rzecz uprawnionego o wysokości świadczenia alimentacyjnego wyegzekwowanego w  roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy (jeśli postępowanie było prowadzone);
  • zaświadczenie lub oświadczenie o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne.
  • oświadczenie o bezskuteczności egzekucji lub zaświadczenie od komornika  prowadzącego postępowanie egzekucyjne stwierdzające bezskuteczność egzekucji (za ostatnie dwa miesiące poprzedzające miesiąc złożenia wniosku) lub
  • informacja właściwego sądu lub właściwej instytucji o podjęciu przez osobę uprawnioną czynności związanych z wykonaniem tytułu wykonawczego za granicą albo o niepodjęciu tych czynności w szczególności w związku z:- brakiem podstawy prawnej do ich podjęcia lub- brakiem możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą;
  • dokument stwierdzający wiek osoby uprawnionej;
  • odpis podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu zasądzającego alimenty, odpis postanowienia sądu o zabezpieczeniu powództwa o alimenty, odpis protokołu zawierającego treść ugody sądowej lub ugody zawartej przed mediatorem;
  • zaświadczenie lub oświadczenie o uczęszczaniu osoby uprawnionej do szkoły lub szkoły wyższej, w przypadku, gdy osoba uprawniona ukończyła 18 rok życia;
  • w przypadku, gdy osoba uprawniona znajduje się pod opieką opiekuna prawnego, orzeczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dla osoby uprawnionej;
  • orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, w przypadku posiadania takiego orzeczenia przez osobę uprawnioną;
  • przekazy lub przelewy pieniężne dokumentujące wysokość alimentów, jeżeli członkowie rodziny są zobowiązani wyrokiem sądu lub ugodą sądową do ich płacenia na rzecz osoby spoza rodziny. [źródło: http://www.mpips.gov.pl/]

Dziedziczenie testamentowe

Testament stanowi oświadczenie woli sporządzone przez spadkobiercę w zakresie rozporządzania swym majątkiem na wypadek śmierci.

Standardowym jest sporządzenie testamentu na piśmie napisany ręcznie i podpisanie go. Testamentu nie można sporządzić w formie maszynopisu lub na komputerze. Musi być on sporządzony osobiście przez rozporządzającego majątkiem na wypadek śmierci. Jeżeli po sporządzeniu testamentu w formie notarialnej spadkodawca dokona rozporządzenia majątkiem w innej dopuszczalnej formie np. pisemnej, to wtedy testament notarialny po prostu przestaje wiązać (uznaje się go za odwołany).

 

Nie ma obowiązku powoływania się w nowym testamencie na testament sporządzony poprzednio, natomiast ważne jest, by zawierał on datę sporządzenia. Jeżeli testament jest zastępowany innym nie ma również obowiązku składania oświadczenia o odwoływaniu poprzednio sporządzonego testamentu. Natomiast jeżeli rozporządzający majątkiem chce odwołać testament bez sporządzenia nowego – musi złożyć oświadczenie o odwołaniu. Odwołanie powinno przybrać taką samą formę, jak sporządzenie testamentu, a zatem testament sporządzony u notariusza powinien być u notariusza odwołany.

 

Przyjęło się, że testament sporządzony później ma zawsze pierwszeństwo przed sporządzonym wcześniej. Wówczas ważna jest data, w tym również godzinowa, obu rozporządzeń majątkiem na wypadek śmierci. Forma poszczególnych testamentów nie ma znaczenia . Jeżeli rozporządzający majątkiem sporządził testament notarialnie, a następnie - na piśmie – to wiążące jest ostatnie rozporządzenie majątkiem, ale pod warunkiem, że zachowane zostały warunki uznania danej formy za prawidłową.

 

Za wady sporządzenia testamentu uznać należy:

- niedochowanie formy pisemnej, np. brak podpisu, daty, napisanie go przez osobę trzecią i złożenie jedynie podpisu przez spadkodawcę,

- groźba (sporządzenie testamentu pod wpływem żądania innej osoby, która w dowolny sposób wywiera presję co do przedmiotu testamentu, groźba niepodania choremu środków przeciwbólowych jeżeli nie sporządzi testamentu zgodnie z nakazem danej osoby posiadającej dostęp do takich środków),

- błąd (np. powołanie do spadku osoby, która tylko podaje się za odnalezionego po latach członka rodziny, która faktycznie nią nie jest),

- stan powodujący wyłączenie swobodne podejmowanie decyzji lub wyrażanie woli (np. ciężka choroba powodująca brak świadomości co do podejmowanych czynów)

 

Testamenty dzieli się na:

-zwykłe,

-szczególne.

 

Testamenty szczególne pozostają wiążące wyłącznie w przypadku ich potwierdzenia w terminie 6 miesięcy od sporządzenia, chyba że w tym czasie nastąpiła śmierć rozporządzającego majątkiem.

W formach szczególnych wyróżnić należy:

- testament ustny,

- sporządzenie testamentu ustnie w obecności kapitana samolotu,

- sporządzenie testamentu ustnie w obecności kapitana statku,

- testament wojskowy.

 

Testament zwykły może mieć postać:

- Formy notarialnej – notariusz sporządza go za spadkodawcę,

- Formy pisemnej – sporządzony odręcznie z oznaczeniem daty i podpisem – testament holograficzny,

- Formy allograficznej – czyli ustnej, w której ostatnią wolę sporządzający oświadcza ustnie wobec kierownika urzędu stanu cywilnego lub przewodniczącego zarządu gminy oraz w obecności dwóch pełnoletnich świadków posiadających pełną zdolność do czynności prawnych. Taki testament sporządzany jest w formie protokołu.

Po odczytaniu protokołu spadkodawcy zostaje on podpisany przez spadkodawcę, świadków oraz osobę, wobec której został sporządzony. W przypadku niemożliwości podpisania protokołu przez spadkodawcę należy fakt ten zaznaczyć w protokole.

Testament allograficzny nie może być sporządzony w obecności osób niemych lub głuchych, niepiszących lub analfabatów, skazanych za fałszywe zeznania lub niewładających językiem spadkodawcy.

Prawo spadkowe

Prawo spadkowe – jest to gałąź prawa cywilnego regulująca przejście praw i obowiązków majątkowych po śmierci ich właściciela. Także stosunki cywilno- prawne istniejące w chwili śmierci z reguły przechodzą na inny podmiot, a nie wygasają. Ze względu na przedmiot regulacji przepisy prawa spadkowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący.

W Polsce kwestie związane z prawem spadkowym reguluje księga czwarta kodeksu cywilnego – spadki .

 

Podstawowe pojęcia związane z prawem spadkowym to:

Spadek – ogół praw i obowiązków należących do spadkodawcy w chwili jego śmierci i przechodzących na jego następców prawnych (spadkobierców) w drodze dziedziczenia.

Testament (z łac. testamentum – przymierze) – rozrządzenie własnym majątkiem na wypadek śmierci. W Polsce kwestie związane ze sporządzaniem testamentów reguluje przede wszystkim Kodeks cywilny.

Zachowek - roszczenie pieniężne przysługujące spadkobiercom ustawowym, którzy zostali pominięci w dziedziczeniu czy to poprzez niepowołanie ich do dziedziczenia w testamencie czy też poprzez rozdysponowanie majątkiem przez spadkodawcę za życia.

Spadkobierca – osoby dziedziczące po osobie zmarłej (spadkodawcy);
Spadkodawca – osoba zmarła;

Dziedziczenie- przejście majątku zmarłej osoby fizyczne (spadkodawcy)
na jedną lub kilka osób fizycznych lub prawnych (spadkobierców, dawniej dziedziców).

Dziedziczenie ustawowe- według przepisów prawa spadkowego Kodeksu Cywilnego, mające miejsce gdy spadkodawca nie sporządził testamentu bądź testament jest nieważny albo gdy osoby powołane do dziedziczenia nie chcą lub nie mogą być spadkobiercami.

 

W prawie spadkowym bardzo ważne znaczenie mają terminy, np. przyjęcie bądź odrzucenie spadku. Są również czynności prawne w ramach prawa spadkowego, które wymagają dotrzymywania terminów. Pierwszym przykładem palących terminów jest czas jaki spadkobierca ma do dyspozycji by podjąć decyzję czy spadek przyjmuje czy odrzuca. Czas ten zaczyna biec od daty powiadomienia o spadku danego spadkobiercy.

Dziedziczenie ustawowe

Dziedziczenie według przepisów prawa spadkowego Kodeksu Cywilnego, mające miejsce gdy spadkodawca nie sporządził testamentu bądź testament jest nieważny albo gdy osoby powołane do dziedziczenia nie chcą lub nie mogą być spadkobiercami. Dziedziczenie ustawowe może dotyczyć całego spadku albo do jego części. Reguły dziedziczenia ustawowego opierają się na stosunku pokrewieństwa, małżeństwa lub przysposobienia.

Obecnie krąg spadkobierców ustawowych został poszerzony o dziadków, rodzeństwo rodziców oraz o pasierbów spadkodawcy. Od 28 czerwca 2009 r. mogą oni ubiegać się o prawa do spadku, jeśli spadkodawca nie pozostawił testamentu.

 

Kolejność dziedziczenia i zasady dziedziczenia są następujące:

1. w pierwszej kolejności do dziedziczenia – tak samo jak dawniej – są uprawnione osoby najbliższe spadkodawcy, czyli jego małżonek oraz dzieci.­ Dziedziczą nadal w częściach­ równych, przy czym część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż 1/4 całości spadku (art. 931 § 1 k.c.);

 

2. Jeżeli dziecko spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego dzieciom w częściach równych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do dalszych zstępnych (art. 931 § 2 k.c.);

 

3. W braku zstępnych (dzieci i wnuków) spadkodawcy powołani do spadku z ustawy są jego małżonek i rodzice (art. 932 § 1 k.c.). Jest to zasadnicza zmiana, która wyłącza rodzeństwo spadkodawcy, „przesuwając” je do następnej kategorii spadkowej. Udział spadkowy każdego z rodziców, które dziedziczy w zbiegu z małżonkiem spadkodawcy, wynosi 1/4 całości spadku. W sytuacji kiedy spadkodawca nie miał ojca z powodu nieustalenia ojcostwa, udział spadkowy matki wynosi połowę spadku (art. 932 § 2 k.c.), a małżonkowi spadkodawcy przypadnie druga połowa;

 

4. Gdy spadkodawca nie miał zstępnych ani małżonka, cały spadek przypada jego rodzicom w częściach równych (art. 932 § 3 k.c.);

 

5. Jeśli jedno z rodziców spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, dostanie się rodzeństwu spadkodawcy w częściach równych (art. 932 § 4 k.c.). Rodzeństwo może zatem dziedziczyć: – samodzielnie – jeżeli spadkodawca nie miał w momencie śmierci małżonka ani zstępnych, a oboje rodzice już nie żyją, – z małżonkiem spadkodawcy, jeśli oboje z rodziców nie żyją, a spadkodawca nie pozostawił zstępnych, – z jednym z rodziców, gdy spadkodawca nie miał w chwili śmierci małżonka ani żyjących zstępnych,a drugie z rodziców nie żyje;

 

6. Jeżeli którekolwiek z rodzeństwa spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, pozostawiając zstępnych (dzieci, wnuki), wówczas udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego zstępnym. Podział tego udziału następuje według zasad, które dotyczą podziału między dalszych zstępnych spadkodawcy (art. 932 § 5 k.c.);

 

7. Udział spadkowy małżonka, który dziedziczy w zbiegu z rodzicami, rodzeństwem i zstępnymi rodzeństwa spadkodawcy, wynosi połowę spadku, a w braku zstępnych spadkodawcy, jego rodziców, rodzeństwa i ich zstępnych cały spadek przypada małżonkowi spadkodawcy (art. 933 k.c.);

 

8. Gdy nie ma osób wskazanych powyżej – żyjących, chcących i mogących dziedziczyć – wtedy do spadku powołani są dziadkowie spadkodawcy i dziedziczą oni w częściach równych (art. 934 § 1 k.c.);

 

9. A jeśli któreś z dziadków już nie żyje, udział, który miałby mu przypaść, dziedziczą w równych częściach jego zstępni – dzieci, czyli wujkowie, stryjkowie, ciocie i stryjenki spadkodawcy, a w przypadku ich śmierci również wnuki, czyli kuzyni spadkodawcy (art. 934 § 2 k.c.). W braku zstępnych tego z dziadków, który nie dożył otwarcia spadku, udział spadkowy, który mu przypadał, przypada pozostałym dziadkom w częściach równych (art. 934 § 3 k.c.);

 

10. W ostatniej kolejności dziedziczą pasierbowie, ale tylko wówczas, gdy w chwili otwarcia spadku nie można wskazać innych spadkobierców (dziadków ani innych bliskich krewnych) i gdy żadne z ich rodziców biologicznych nie dożyło tej chwili.Pasierbowie są powinowatymi macochy i ojczyma i nawet mimo ustania małżeństwa powinowactwo między nimi a krewnymi drugiego małżonka trwa nadal. Dziedziczą w częściach równych (art. 934¹ k.c.);

 

11. W braku małżonka spadkodawcy, jego krewnych i pasierbów powołanych do dziedziczenia z ustawy spadek przypadnie gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy lub Skarbowi Państwa, gdy miejsca tego nie będzie można ustalić lub gdy jest ono położone za granicą (art. 935 k.c.).

Dziedziczenie

Dziedziczenie jest to przejście majątku zmarłej osoby (spadkodawcy) na jedną lub kilka osób fizycznych lub prawnych (spadkobierców). Przez dziedziczenie spadkobierca nabywa wszystkie prawa i obowiązki wchodzące w skład spadku.


Podstawą dziedziczenia może być wola spadkodawcy, wyrażona w testamencie, lub przepisy prawne.

 

Wyróżnia się dziedziczenie testamentowe i dziedziczenie ustawowe.

Dziedziczenie ustawowe- dziedziczenie według przepisów prawa spadkowego Kodeksu Cywilnego, mające miejsce gdy spadkodawca nie sporządził testamentu bądź testament jest nieważny albo gdy osoby powołane do dziedziczenia nie chcą lub nie mogą być spadkobiercami. Dziedziczenie ustawowe może dotyczyć całego spadku albo do jego części. Reguły dziedziczenia ustawowego opierają się na stosunku pokrewieństwa, małżeństwa lub przysposobienia.
Dziedziczenia testamentowe- testament stanowi oświadczenie woli sporządzone przez spadkobiercę w zakresie rozporządzania swym majątkiem na wypadek śmierci.


Podstawowe pojęcia
Dziedziczenie- przejście majątku zmarłej osoby fizyczne (spadkodawcy)
na jedną lub kilka osób fizycznych lub prawnych (spadkobierców, dawniej dziedziców).
Spadek – ogół praw i obowiązków należących do spadkodawcy w chwili jego śmierci i przechodzących na jego następców prawnych (spadkobierców) w drodze dziedziczenia.

Spadkobierca – osoby dziedziczące po osobie zmarłej (spadkodawcy);
Spadkodawca – osoba zmarła;